பாழாய்ப்போன நினைவுகள்

எதற்காக இந்த மனம் பாழாய்ப்போன நினைவுகளை மட்டும் கிலரியபடியே இருக்கிறது ?
பாழாய்ப்போன நினைவு, ஒரு சாத்தான்.
அது ஒரு மந்திரத்தை ஓதிக்கொண்டே இருக்கிறது,
எல்லா இன்பத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாக விழுங்கிவிடுகிறது.
எனக்கு ஆறுதல் தருவதுபோல், என்னை ஒரு மாயக் கம்பளியில் போர்த்துகிறது, பின்பு யாருக்குமே தெரியாமல் என் கழுத்தை நெறிக்கிறது.

பாழாய்ப்போன நினைவுகள் ஒரு வேசி.
அதன் அந்தரங்கங்களை காட்டி, நம்மை அதனுடனேயே இருக்க செய்கிறது,
இரவு நேரங்களில் நம் தூக்கத்தை ஒட்டுமொத்தமாக தின்றுவிடுகிறது.
அதன் பசியை நம்மால் போக்கமுடிவதே இல்லை, அது மீண்டும் மீண்டும் நம்மையே திண்றுதீர்க்கிறது.

இந்த பாழாய்ப்போன நினைவுகள் எல்லாம் கல்லறைகளாக மாறி, ஒரு பெரிய இடுகாடை உருவாக்குகிறது, மேலும் மேலும் பிணங்கள் குவிவதைப்போல, பாழாய்ப்போன நினைவுகள் குவிகிறது. அது ஒரு அடையாளமாக மாறி, காலப்போக்கில் ஒரு பெரும் பயத்தை உண்டாக்குகிறது.
நினனவுகள் பேய்களாக அலைகிறது. பேய்களுக்கு சாவே கிடையாதாமே. அது மேலும் ஒரு பயதத்தை உண்டாக்குகிறது...