பைத்தியக்கவி - 2

தனிமை கிடைக்கவே கிடைக்காதா என்று ஏங்குகிறான் ஒருவன் ??

கடற்கரைகளில் கூட அலைகள் அவனது தனிமையை முழுவதுமாக எடுத்துக்கொள்கிறது,

ஒரு நள்ளிரவில் பாலைவனத்தில் தனிமையை சந்திக்கச்செல்லும் பாதை முழுவதும், திங்கள் அவன் நிழலை தினித்து அனுப்புகிறது,

தூக்கத்தில்கூட யாராவது கணவில் வந்துவிடுகிறார்கள்,

உண்மையில் தனிமையில் செய்யக்கூடிய ஒரு காரியத்தைக்கூட,நாம் தனிமையில் செய்துகொண்டிருப்பதில்லை,

தனிமையில் கைப்பேசியுடனோ,

தனிமையில் காதலியுடனோ,

தனிமையில் பாடல்களை கேட்டுக்கொண்டோ,

தனிமையில் சுயஇன்பத்திற்கு முயற்சித்துக்கொண்டோ,

தனிமையில் ஒருகுழந்தைக்கு முத்தமிட்டுக்கொண்டோ,

தனிமையில் தொலைக்காட்சியை பார்த்துக்கொண்டோ,

தனிமையில் நடந்துகொண்டோ,

தனிமையில் சிரித்துக்கொண்டோ,

தனிமையில் இன்னும் என்னவெல்லாமோ செய்துகொண்டோ.....

தனிமையை தடுக்கும் ஒவ்வொன்றையும் அவன் வெறுக்க விரும்புகிறான்,

இப்போது கடல் அலைகளின் சத்தம் கேட்டால், அலைகளை திட்டுகிறான்,

அது அமைதியாவதாக நினைத்து சிரிக்கத்தொடங்குகிறான், அவன் சிரிக்கிறான்,

அவன் போகும் வழியில் யார் பேசினாலும், "பேசாதே, பேசாதே" என்றபடியே சொல்லிக்கொண்டு சிரிக்கத்தொடங்குகிறான்,

தெருநாய்களை கண்டு அவனுக்கு பயமே வருவதே இல்லை, "உஷ்ஷ்ஷ்" என்றபடி மீண்டும் சிரிக்கிறான்.

அவனுக்கான தனிமையை அவன் கண்டுகொண்டுவிட்டான்.

ஏனோ தெரியவில்லை தனிமையையே பார்த்திறாத இந்த பைத்தியக்கார மனிதர்கள் மட்டும் அவனை பைத்தியம் என்கிறார்கள்.