என் கண்ணுக்கு மட்டுமே தெரிந்த நாய்குட்டி ஒன்று என்னை பின்தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது,
அதனை என்னால் விரட்டவே முடியவில்லை,
அதற்கு நான் உணவளித்ததாக நியாபகமேயில்லை,
ஏனோ தெரியவில்லை, நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கையில் என்மீது ஏறி விளையாடுகிறது,
என் சோகத்தில் அதுவும் பங்கெடுத்துக்கொள்கிறது,
என் ஆபத்துகளில் எச்சரிக்கையுடன் குரைக்கிறது,
என் படுக்கை அறையின் கால் மிதிக்கும் ஒரு அழுக்குத்துணி ஒன்றின் மேல் படுத்துக்கொள்கிறது,
பின்பு ஒருநாள் அது காணாமல் போய்விடுகிறது,
அதனைத் தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்,
என் பக்கத்துவீட்டுக்காரரிடம் தொலைத்த நாயைப் பற்றி விசாரிக்கிறேன். இதுவரை உங்கள் வீட்டில் நாயை பார்த்ததே இல்லையே என்கிறார்,
தெருவில் இஸ்திரிகடைக்காரரிடம் கேட்டேன்,
நான்கு கால்களும்,இரண்டு கண்களும், இரண்டு காதுகளும் கொண்ட ஏதோ ஒன்று அடிபட்டு மருத்துவமனைக்கு கூட்டிச்செல்லப்பட்டதாக தெரிவிக்கிறார்,
மருத்துவமனையின் வாசலில் அழுதுகொண்டிருந்த இன்னொரு நாயிடம் விசாரிக்கச்சென்றேன்,
என்னைக்கண்டு அது பயந்து ஓடுகிறது,
கண் தெரியாத ஒருவர் "ச் ச் ச் ச்" என்றவாறு ஒருநாயின் தலையை தடவிக்கொடுப்பதைப்போல கைகளை அசைத்துக்கொண்டிருந்தார்,
பின்பு என் கண்ணுக்கு மட்டுமே தெரிந்த நாய்குட்டி ஒன்றை பற்றி அவரிடம் கேட்டேன்,
நேற்று ஒரு பிஸ்கெட் வாங்கிக்கொடுத்ததிலிருந்து என்னிடமே சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது "இதுவா பாருங்கள்" என்றான்.
எனக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை,
நானும் அதற்கு பிஸ்கெட் கொடுத்திருக்கவேண்டும்,
ஒருமுறையேனும் அதன் தலையைக் கோதிவிட்டிருக்கவேண்டும்,
வாசலில் சுத்தமான துணியை விரித்திருக்க வேண்டும்,
தினமும் வாக்கிங் கூட்டிச்சென்றிருக்க வேண்டும்,
சார் உங்கள பாத்து நாய் கொலைக்குது, தள்ளி போங்களேன் என்றான்,
கொஞ்சிக்கொண்டிருக்கும் குருடனைப் பார்த்தால் கோபம் கோபமாக வருகிறது...
No comments:
Post a Comment