த்தா பாத்துப்போடா

அம்மாவின் வருகைக்காக ஆர்.கே நகரே அல்லோலகல்லோலமாய் இருந்தது. சாதாரன நாளிலேயே மார்க்கெட் சாலையில் ஹாரன் அடித்து சென்றால், திரும்பி பார்த்து சிரித்துவிட்டு (பொருமையா பின்னாடி வா தம்பி என்று அர்த்தம்) செல்வார்கள். மக்களின் முதல்வர் வருகையென்றால் சொல்லவாவேணும். ரோட்டோர நாய் கூட "அந்த கருமத்த அழுத்தாம.போயேண்டா, "கொய்ங் கொய்ங்குனு" அமுக்கிட்டு கெடக்க என்று திட்டிவிட்டுதான் செல்லும். எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு கடைக்கு தேவையான சாமான்களை வாங்கிப்போட்டுக்கொண்டு வண்டியை சீர விட்டேன். காய்கரிவிற்றுக்கொண்டிருந்தவரின் புட்டத்தில், என் வண்டியில் மாட்டி இருந்த "பை" ஒரு தட்டு தட்டியதில் ஆள் சற்றுத்தடுமாறிவிட்டார். திரும்பி நிமிர்ந்து

"த்தா பாத்துபோடா" (ஓ சேர்க்கவில்லை) என்றார்.

சின்ன வயதிலிருந்தே "ரட்சகனையும்" "அருளையும்" பார்த்து முருக்கேரி தூங்கிக்கொண்டிருந்த கழுத்து நரம்புகளளெல்லாம் மீண்டும் விழித்து, கை, கால்களெல்லாம் பரவி, கடவாயில் புகுந்து நாக்கு வழியாக பதில் பேசலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தது. "என்ன பாத்து சொல்லு, என் கண்ண பாத்து சொல்லு" போன்ற டயலாக்குகள் உச்சகட்ட கெட்ட வார்த்தைகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்பது எனக்கு தெரிந்ததே. சரி காந்தி வழியிலேயே சமாலிப்போம் என்றவாறு, முகத்தில் பொன்முறுவலாக ஒரு சிரிப்பை வரவைத்துக்கொண்டு "சாரிணே" என்றேன்..

அவர்காதில் என்ன கருமம் விழுந்ததென்றே தெரியவில்லை. சிரிக்கிறான் பாரு மூடிட்டுபோடா என்றார்.(சுய மரியாதை காரணமாக, கெட்ட வார்த்தைகள் மாற்றியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது). கை நீட்ட நாம் ஒன்றும் புஜபலபராக்கிரமசாலி அல்லவே, இந்தாள எதாவது பண்ணியே ஆக வேண்டும் என்று தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு
தா ரோட்டு நடுவுட விருச்சி போட்டு யாவாரம் பண்ணு, நாங்க ப்ளாட்பாரத்துல வண்டி ஓட்ரோம் என்றேன்(இங்கு நான் "ஓ" சேர்த்திருந்தேன், நெடிலா, குறிலா என்பது நினைவில்லை).

அமைதியா போய்ட்டான்னா அவன் நமக்கு அடிம, அசிங்கமா திட்டினான்னா வேற டெக்கினிக்க யூஸ் பண்ணிக்கலாம் என்று தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன். ஒருவேல அடிச்சிருவானோ என்ற பீதியும் இருந்தது.

"ஏங்க கீழ விழுந்திருப்பேங்க" ஹாரன் அடிச்சிருக்கலாம்ல என்றார் சாந்தமாக.
"சூனா பானா , உன்னைய ஒன்னும் பண்ண முடியாது, இப்புடியே மெயின்டைன் பண்ணு" என்று சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டேன்.