இராமேஸ்வர தேவதை.....

(இது ஒரு கலாம் பதிவு)

ஒட்டுமொத்த ராமேஸ்வரத்தையும் சூடாக்கி, கடல்நீரையே கொதிநிலைக்கு கொண்டுவந்த திருப்தியில் சிரித்தபடி சீராய் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது மாலை வேலைச் சூரியன். சூடான காபியை ஊதி ஊதி ஆத்துவதைப்போல, விடாமல் ஊதிக்கொண்டும், பெண்கள், ஆண்கள் என்று பாரபட்சமே பார்க்காமல் உடைகளை விளக்கியும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தது கடல் காற்று. இந்தக் காட்சியை பாம்பன் பாலத்தில் நின்று ரசிப்பதற்கு டிவைனாகவே இருந்தது. ஒருவாராக ரிலாக்ஸாகி 6 மணி பேருந்தை பிடிப்பதற்காக, 5 மணிக்கே தங்கச்சிமடம் பேருந்துநிலைக்கு வந்திருந்தேன்.
அடுத்தடுத்து குஷியான நிகழ்வுகள் அடுக்குகளாக எப்போதாவது நிகழ்வதுண்டு.

அந்த வகையில் சுமார் 21 வயது மதிக்கத்தக்க இராமேஸ்வரத்து தேவதை ஒருவள் வாசல் தெளித்து கோலம்போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். புள்ளிகளே இல்லாத கோலம் அது. அரிசி மாவுக்கோலம். புள்ளிகள் இல்லாமல் வளைத்து வரைவதும், கோணல் மாணல் இல்லாமல் பாம்பன் இரயில் பாலத்தை போல நேர்க்கோடு போடுவதுமென்று மிரட்டிக்கொண்டிருந்தாள். சில வினாடிக்கு ஒருமுறை நெற்றியின் வியர்வையை, பின்னங்கையால் துடைத்தெரியும் காட்சிகள் வேறு. வரைந்துமுடித்ததும் பற்களே தெரியாமல் ஒரு நமுட்டுச்சிரிப்பு. கண்ணத்தில் மட்டும்தான் இரண்டு புள்ளிகள். அவளின் இந்தக்கோலம்  ஏனோ ஈர்த்தது.

இவ்வளவையும் அவள் வீட்டுத்திண்ணையிலேயே அமர்ந்திருந்து பார்த்ததை ஜன்னல் வழியே அவள் டாடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தது, அவர் பைப்போடு ஏதோ ஒரு பெயரைச்சொல்லிக்கொண்டு வெளிவந்தபோதுதான் தெரிந்தது. (தேவதைகளுக்கு எதற்கு பெயர்).
நான் கேஷுவலாக எனக்கு தெரிந்த ஒரே டெக்கினிக்கான ஹெட்செட்டை கையில் எடுத்தேன்.

"தம்பி பஸ்ஸுக்கு வெயிட்பண்ணுதா" என்று கரடுமரடான குரல் கேட்டது.

ஆமா ஐயா(கிராமங்களில் பெரியவர்களை ஐயா என்று அழைப்பதும் ஒரு டெக்கினிக்கே)

எந்த டிராவல்ஸூ ?

பர்வீனுங்கையா.

6 மணிக்காச்சே, சீக்கிரம் வந்துடீங்களோ ?(இங்குதான் அவர் டயத்தையும் நோட் செய்திருக்கிறார் என்பதை தெரிந்துகொண்டேன்)

ஊருக்கு புதுசுயா, பஸ்ஸ விட்ருவோம்ற பயத்துல சீக்கிரம்.வந்துட்டேன்.

இருக்கட்டும். தம்பி கொஞ்சம் தள்ளி போரிங்களா. தண்ணி ஊத்தனும் வாசல்ல என்று பைப்பை உயர்த்தினார். கோலம்போட்ட வாசலுக்கு  தண்ணி ஊத்த வரும்போதே தெரிந்துவிட்டது நான் மாட்டிக்கொண்டேன் என்று. உட்க்கார்ந்திருந்த திண்ணையில் தண்ணீரைப்பீய்ச்சி அடித்தார். பின்னாலேயே துடைப்பத்தை தலையில் ஒருதட்டு தட்டியவாரு அம்மையும் வந்தாள். பாட்டை ஆன் செய்யாமலேயே, பாடுவதைப்போன்று வாயசைத்துக்கொண்டிருந்தேன். எங்கிருந்தோ சில துளி தண்ணீர்கள் மேல வீசியது. கண்டிப்பாக, திண்ணையை துடைக்கும் அம்மாவாகத்தான் இருக்கும். இன்னும் தூர போகசொல்றாங்கபோல என்பதை தெரிந்துகொண்டு. அவள் வரைந்த அப்துல்கலாமின் கோலத்தை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு வலதுபக்கம் திரும்பினேன். பஸ் வரும் வரை அந்தப்பக்கம் மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
நான் கோலத்தையும் ரசித்தேன் என்பதை எப்படி நிரூபிப்பதென்பதே புரியாமலேயே கிளம்பிவிட்டேன்.