இந்த இருண்ட உலகில் எப்படி நம் இருப்பை காட்டிக்கொள்வது,
எப்படி மற்றவர்களை இருளில் இருந்து விடுவிப்பது என்ற
சிந்தனையில் ஒரு திரியைப்போல இருக்கமாக
சுற்றிக்கொண்டு காத்திருந்தேன்.
மெழுகுபோன்றவர்களும், தீக்குச்சி போன்றவர்களும்
நம்மை சுற்றியபடியேதான் இருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள்
தங்களை தீக்குச்சியாகவோ, மெழுகாகவோ காட்டிக்கொள்வதில்லை.
அவர்கள் மலர்களில் இருந்து வரும் வாசனைக்கு சமமானவர்கள்,
அவரக்ளின் இருப்பு அவர்களுக்கு தெரியவதேயில்லை.
அவர்களின் அன்பு பிச்சைக்காரனுக்கு நூறு ரூபாய்
தாளை போடும் பரிவைப் போன்றது. அவர்கள் போகிற போக்கில்
மற்றவர்களை மகிழ்வித்துவிட்டு செல்பவர்கள். ஒரு ஈர்க்கும்
வாசனையால், ஒரு அலாதியான அன்பால்.
அவர்கள் நம்மிடத்தில் எந்த விதமான பிரதிபலனையும்
எதிர்பார்ப்பதில்லை.
தொலைந்துபோனவனுக்கு வழிகாட்டுபவனும்,
இழவு வீட்டுக்கு துக்கம் விசாரிக்க வருபவனும்
பிரதிபலனை எதிர்பார்ப்பார்களா என்ன ?
அப்படிப்பட்ட சில நபர்களை நாம் சந்திக்க நேரிடும் தருணம்
எதேர்ச்சியானது. அது நம்மை தூண்டி விடுகிறது. வாசம்
தரும் அந்த மலராகவே மாறிவிட முடியாதா என்று ஏங்க
வைக்கிறது, நாமும் நூறு ரூபாய் தாள் இட்டு உதவ
முடியாதா என்று சிந்திக்க வைக்கிறது.
வெறும் திரியாக கிடந்த எனக்கு மெழுகும்,
தீக்குச்சியுமாக இருந்து, மற்றவர்களுக்கு என் இருப்பையும்,
மற்றவர்களின் இருப்பையும் காட்ட உதவும் மனத்தையும்
குடுத்தவர்களாக நான் பார்ப்பது Leninraj Gopinathan
அவர்களும் மற்றும் Deepak Kothandan அவர்களும்தான்.
நன்றி தெய்வங்களே __/\__
