பேனா முனை...

நான் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன். என் கையில் ஒரு பேனாவின் முனையில் இரத்தம் சொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. நடமாட்டமே இல்லாத அந்த பாலைவனத்தில் நான் யாரைக்குத்தினேன் என்பது புரியாமல் சுற்றிமுற்றி பார்க்கிறேன். ஒரு குழந்தை மட்டும் அழுதுகொண்டே தவழ்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. மூன்று கால்கள் உடைய குழந்தை அது. பதறிவிட்டேன். வியர்த்துவிட்டிருந்தது. சிகப்பு மழைமேகம் சூழ, இரத்தத்தூரல் தூரத்தொடங்கியது. குழந்தை நனைந்துவுடன் இறந்திருந்தது. நான் அழதுகொண்டிருந்தேன். குற்றவுணர்ச்சியில் என் பேனாவை ஓங்கி என் கண்களில் குத்திக்கொண்டேன். கண்களில் இருந்து நீர் பீய்ச்சி அடித்தது. திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். தங்கை நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது நீரைச் சொட்டவிட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

இரவு முழுக்க அந்த பாலைவணத்தில் இருந்ததைப்போன்று ஒரு உணர்வு. நாளையும் என் தங்கையை விளையாடச்சொல்லியிருக்கிறேன். :-)