பொய்டு தம்பி.....

சனிக்கிழமை இரவு 11.45 மணி.கம்பெனியில் சீனியர் ரிசோர்ஸ் ஒருவர் என்னிடம் வந்து,தம்பி கல்யாணம் ஆய்ட்ச்சாப்பா உனக்கு என்று கேட்டார்.

(ரிசோர்ஸ்ஸா ???? அப்டினா ?

அப்படின்னா அப்படித்தான். ஐ.டியில் அவன், அவள் என்ற பாகுபாடு,பிரிவினைகளே கிடையாது, எல்லாருமே கழுத்துக்கு மாலை போட்டு அலங்கரித்து கூட்டிச்செல்லும் ஆடுகளே, ரிசோர்ஸ்களே)

எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அத்த ராத்திரியில் யார் இந்த மனுஷன், கல்யாணத்தைப் பற்றி விசாரிக்கிறார் என்று சற்று கலங்கியே இருந்தேன். "பயப்படாத தம்பி,கம்பியூட்டர் பேச மாட்டிங்குது, அதான் சும்மா பேசலாம்னு வந்தேன்" என்றவாரு ஆரம்பித்தார்.

எனுக்கு கல்யாணம் ஆய்ட்சிப்பா, நான் வீட்டுக்குபோற நேரம், வீட்ல பொண்டாட்டி புள்ளைங்க எல்லாம் தூங்கிடுதுங்க. என் புள்ள கிட்ட நேர்ல பேசி 13 நாள் ஆவுதுப்பா என்று தன் சோகக் கதையை பெர்மிஷனே இல்லாமல் கட்டவிழ்த்துவிட்டார். அடுத்தவர்களின் வாழ்க்கை கதையை ஃபேஸ்புக்கிலும், சமூக வலைதலங்களிலும் படித்து பழக்கப்பட்ட எனக்கு, நேரல் ஒருவர் தன் வாழ்க்கை கதையை சொல்வது புதுமையாக இருந்தது.

தன் 7வயது மகன் வாட்சாப்பில் திட்டி அனுப்பிய ஆடியோ பதிவை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டு சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார். சற்றே நினைவு திரும்பியவராய், தம்பி நீ எவ்ளோதான் எஞ்யாய் பண்ணி வேல பாத்தாலும், புள்ளைங்க முக்கியம், பொண்டாட்டியும் முக்கியும் என்று அழுத்தமாய் தன் ஒட்டுமொத்த ஏக்கத்தையும் அட்வைசாக தந்து, "சீக்கிரம் பொய்டு தம்பி" என்று வார்னிங் மணி அடித்துவிட்டு கிளம்பிவிட்டார்.

எனக்கு "பாஸ்" படத்தில் "கையெழுத்து போடாதீங்க......"என்று எருமை சானி அள்ளுபவன் கத்திக்கொண்டே ஓடி வரும் காட்சி சித்தரிக்கப்பட்டதைப்போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டிருந்தது.